Bolesławiec

Bolesławiec jako jedno z nielicznych miejsc w tej części Europy mogło się pochwalić krytymi obiektami basenowymi już pod koniec wieku XIX. Zespół Miejskich Zakładów Kąpielowych na terenie Bolesławca to bardzo ciekawe architektoniczne zespolenie budynków. Pierwszy z dwóch człon został otwarty w roku 1895, a powstał w dużej mierze dzięki radcy finansowemu Kesslerowi, który sfinansował powstanie inwestycji. Architektura pierwszego członu jest dość mocno charakterystyczna, a wykonana w kontekście reguł obowiązujących w renesansie północnym. Było to spowodowane poszukiwaniem przez architektów czegoś nowego niż styl narodowy czyli gotyk.
Elewacje to uczestnictwo czerwonej cegły oraz jasnego kamienia, w którym wykonywane detale i zdobienia. Pod względem kształtu bryły należy zaznaczyć iż budowa oparła się o symetryczność. Środek pozostawał gmachem dwu kondygnacyjnym, posiadając po obu bokach jedno kondygnacyjne skrzydła. Temat skrzydeł jest o tyle ważny, iż ich dachy zaprojektowany jako formy proste pełniły rolę tarasów i jak się dowiadujemy z przekazów, bardzo lubianych przez ludność Bolesławca. Strona południowa gmachu to park otoczony ceglanym murem.
Obiekt powstał na terenie dawnych murów obronnych okalających Bolesławiec, jeszcze z czasów średniowiecznych. Należy dodać, że budowa stanęła przy już istniejącej promenadzie miejskiej, a całość w zamierzeniu miała przyjąć kształt parku otaczającego centrum starego miasta, a udało się tego dokonać we wczesnych latach czterdziestych wieku XIX. Wspominana promenada stała się wizytówką Bolesławca i reprezentacyjnym miejscem miasta. Przy jej bezpośredniej bliskości wyrastały także prywatne budynki, w tym wille bogatych mieszkańców Bolesławca, ale także teatr, gimnazjum oraz muzeum miejskie i odeon.
Drugi etap budowy możliwy był z kolei dzięki pomocy finansowej Maxa Taemmera. On sam nie dożył momentu budowy, jednak jego po jego śmierci jego żona przeznaczyła 150 tysięcy marek na budowę kolejnych elementów kompleksu. Zgodnie z życzniem Taemmera w roku 1911 fundusze zostały przekazane miastu co pozwoliło na rozpoczęcie budowy, od północnej strony już istniejącej formy, budynku krytej pływalni, a także sali ćwiczeń. Budowę rozpoczęto jednak dopiero w roku 1914, nie mniej udało się ją bardzo szybko ukończyć, ponieważ już w rok później inwestycja została ukończona.
Nowy gmach odbiegał stylem architektonicznym od już istniejących zabudowań. Wykonano go pod wyraźnym wpływem stylów modernistycznych i pochodnych w oparciu o łuki żelbetowe i dużą ilość okien. Gmach mieścił rzymską łaźnię parową, basen oraz miejsce przeznaczone do ćwiczeń rehabilitacyjnych. Basen o wymiarach 20 na 10 metrów mógł być oświetlony światłem dziennym właśnie dzięki zastosowaniu łuków żelbetowych i dużej powierzchni przeszklonej. W tym momencie Bolesławiec mógł pochwalić się poważnym kompleksem basenowym oraz o zapleczu do ćwiczeń.
Wnętrza zostały wykończone kaflami ceramicznymi pozostając w wizji koloru morskiej zieleni. W obiekcie odnaleźć było można rzeźby autorstwa Jenny Bary-Doussin, jednak na dzień dzisiejszy zachowały się jedynie terakotowe owalne plakiety o kształtach konika morskiego oraz kormorana.
W dniu dzisiejszym nad obiektem czuwa powołany w roku 1975 Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Bolesławcu.

Niewiele miast może pochwalić się muzeum o ponad stuletniej tradycji, tak jak Muzeum Miejskie w Bolesławcu. Dokładna data założenia to rok 1908, a muzeum mieściło się w istniejącym wcześniej budynku zawierającym w swoim składzie basztę z wieku XV. Sama baszta była już interesującym obiektem, zaprojektowana przez miejskiego architekta Balzera oraz wykonana pod okiem Petera Gansela.
Samo muzeum znajdujące się w Bolesławiu zawdzięcza swój kształt nie tylko państwowym organizacjom, ale w dużej rozpiętości mieszkańcom miasta. Na szczególną uwagę zasługuje wkład Maxa Hoehne mieszkającego w Berlinie, jednak urodzonego w Bolesławcu. Niemały wpływ i zasługi to także stowarzyszenia kościelne i organizacje cechów, a dodatkowo bractwo strzeleckie. Uroczyste otwarcie nastąpiło w roku 1911, a dokładnie 21 maja.
Muzeum nie skupia się na jednym zakresie tematycznym, a wręcz przeciwnie gromadząc zbiory związane z archeologią, etnografią, rękodziełem oraz rzemiosłem artystycznym, a także malarstwem, głównie portretowym. W muzeum zgromadzono także dość pokaźny księgozbiór oraz pakiet dokumentów historycznych. Ciekawym niewątpliwie eksponatem jest portret poety, urodzonego w Bolesławcu, a mianowicie Martina Opitza.
Z ciekawszych elementów zgromadzonych w muzeum należałoby zaliczyć tak zwany Wielki Garniec i Singuhr. Wielkim Garncem nazywane jest unikatowe dzieło autorstwa Johanna Gottlieba Joppego, pochodzące z roku 1753, uważane za kręgi naukowe za największy garniec stworzony na świecie. Z kolei Singuhr jest kartą pocztową, pochodzącą z okolic lat 1920-1937. Warte obejrzenia są dodatkowo, scena która przedstawia coś na wzór obrotowego obrazu Pasji Chrystusa jak i dolna sala baszty, w której znajduje się wykonana z drewna pieta datowana na XV wiek oraz ołtarz datowany na przedział między 1760 a 1780 rok.
W okresie trwania I Wojny Światowej Muzeum Miejskie w Bolesławcu zawiesiło swoją działalność, wznawiając ją dopiero w roku 1920. W tym okresie mocno zaangażował się w pracę muzeum Artur Schiller, ten sam który został współzałożycielem Górnośląskiego Muzeum w Gliwicach. Kolejna przerwa w funkcjonowaniu muzeum w Bolesławcu przypada na II Wojnę Światową i czasy bezpośrednio powojenne. Działalność zostaje wznowiona dopiero w roku 1953 27 grudnia. Bolesławiec został bardzo mocno ograbiony ze zgromadzonych w muzeum eksponatów i do dzisiejszego dnia nie jest wiadome, co się z nimi stało. Późniejsze czasy obfitowały w liczne problemy, ponieważ po kilku latach muzeum ponownie zostało zamknięte, a Bolesławiec odzyskał je dopiero w czerwcu roku 1967, co spowodowane było zawilgoceniem budynku w którym muzeum się mieściło. Od roku 1967 muzeum w Bolesławcu uzyskało już miano Muzeum Ceramiki., co podyktowane były wielowiekowymi tradycjami regionu z tymże związanymi.
Po wielu kolejnych problemach muzeum w Bolesławcu w roku 1991 przeniosło się do budynku wcześniej używanego przez Rosjan jako Muzeum Kutuzowa. Jednakże przeniesienie i otwarcie udało się zrealizować dopiero w roku 1995, w związku z koniecznością dokonania remontu. Wraz z otwarciem muzeum w nowym miejscu otworzono dodatkowy dział ekspozycji, a mianowicie Dział Historii Miasta.

Bolesławiec wsławił się na cały świat swoimi wyrobami ceramicznymi. Jest to niewątpliwie przejaw sztuki, mimo iż wchodzący w ramy produkcji masowej, ponieważ produkcja opiera się na wielowiekowej tradycji, w tym w oparciu o tradycyjne wzornictwo oraz technikę stemplową pozostającą swego rodzaju unikatem. Oczywiście miasto może się pochwalić szeregiem innych cech pod względami kultury edukacji oraz turystyki.
Mocne wpływy Czeskie oraz długi okres podlegania państwowości niemieckiej stworzyły swoistą syntezę tradycji. Jak wspomniano już w pierwszym akapicie, mocno wyraziste są elementy związane z ceramiką. Od roku 1994 w mieście cyklicznie odbywa się festyn Święto Ceramiki. Jest to wydarzenie obejmujące trzy dni, w czasie których odbywa się wiele atrakcji zarówno skierowanych do ludności lokalnej, ale także o walorach atrakcyjności turystycznej. Odbywające się w przedostatnim weekendzie sierpnia zapewnia zazwyczaj dobre warunki pogodowe i promuje zarówno samo miasto Bolesławiec jak i ceramiki pochodzącej z miejskich zakładów. Jednym z najciekawszych elementów obchodów, wprowadzonym w roku 2007, jest Parada Glinoludów, przyciągająca ogromną ilość gapiów.
Innym wydarzeniem odbywającym się cyklicznie w Bolesławiu jest Blues nad Bobrem. Wydarzenie to posiada rangę miedzy narodową i połączona jest w konwencji koncertowo warsztatowej. Impreza jest znana szeroko poza granicami naszego kraju, a gościli na niej już takie sławy jak Dżem, Obstawa Prezydenta czy Nocna Zmiana Bluesa. Ciekawa jest także impreza odbywająca się w okolicach maja, a dotycząca i promująca kulturę Bałkańską. Odbywa się ona na początku dni letni i nosi nazwę Dnia Kultury Bałkańskiej. Oczywiście w Bolesławiu świętuje się corocznie dni miasta, które przypadają na maj i obfitują w polimorficzne atrakcje i zabawy.
Bolesławiec na przestrzeni dziejów posiadał także swój teatr. Niestety nie jest on czynny w naszych czasach, a swoje działanie zakończył w roku 1944. Występował on pod nazwą Śląski Teatr Krajowy, a ze względu na niemiecką administrację w tamtym czasie, znany był pod nazwą Schlesisches Landestheatter von Bunzlau, gdzie Bunzlau było niemiecką nazwą Bolesławca. Wmieście do dzisiejszego dnia znajduje się muzeum, które znajduje się w mieście już dłuższy czas, a na dzień dzisiejszy nosi nazwę Muzeum Ceramiki.
W Bolesławcu znajduje się szereg szkół różnego szczebla i tak w mieście funkcjonuje: 6 szkół podstawowych, 4 gimnazja, 5 liceów ogólnokształcących, 5 techników oraz 6 zasadniczych szkół zawodowych. Wymienić należy także dodatkowo 5 szkół prywatnych różnego szczebla oraz szkoły wyższe, a mianowicie zamiejscowy ośrodek dydaktyczny Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu oraz Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.
Do honorowych obywateli miasta należą takie postacie jak Edward Bober, Hubert Bonin, Adam Wacław Kowalski, Władysław Rączka.
Miasto posiada własne przedstawicielstwo prasy, telewizji oraz ogólno informacyjne portale miejskie. Odpowiednio są to: prasa – Gazeta Bolec.Info, Itotne Informacje.pl, Expres Bolesławiecki, Gazeta Bolesławiecka oraz Gazeta Powiatowa; telewizja – Telewizja Łużyce oraz Telewizja Lokalna Azart-Sat; portale – Bolec.Info, Istotne Informacje.pl oraz Chwilizanka.pl.

Bolesławiec znajduje się na terenie województwa dolnośląskiego, a historia kolei żelaznej na jego terenie sięga lat dość mocno odległych. Przede wszystkim należy pamiętać, iż samo miasto bardzo długo pozostawało w granicach administracyjnych Niemiec i początki kolei związane są właśnie z tą państwowością.
Pierwsza linia kolei żelaznej znajdująca się na terenie miasta to roku 1845, a w roku następnym udało się połączyć istniejącą już linię z leżącym nieopodal Węglińcem. W związku z powyższym miasto zdecydowało się na budowę dworca kolejowego, który powstał już w 1845 roku. Budynek dworca kolejowego do dnia dzisiejszego jeżeli chodzi o zewnętrzną bryłę nie zmienił się zbyt znacznie od momentu oddania do użytku zaraz po wybudowaniu. Nieznaczne korekty zostały wprowadzone w roku 1926, jednak główna koncepcja ówczesnej przebudowy skupiła się praktycznie jedynie w kontekście reorganizacji wnętrza. Kolejny remont samego budynku dworcowego miał miejsce w roku 2008, jednak i w tym przypadku chodziło przede wszystkim o odnowienie i unowocześnienie wnętrza obiektu.
Miasto Bolesławiec w latach od 2005 do 2007 prowadziło dość mocno zakrojone prace związane z renowacją zarówno stacji kolejowej, ale także samej trasy kolejowej. Wymieniono odcinkami szyny i podkłady, dodatkowo całkowitej przebudowie podległa trakcja elektryczne i urządzenia z nią związane. Dodatkowo na terenie dworca kolejowego wybudowano przejście podziemne prowadzące na perony i do gmachu stacji. Konieczność wybudowania przejścia podyktowana była bezpieczeństwem poruszania się w obrębie dwóch nowo wybudowanych jedno krawędziowych peronów o długości około 400 metrów. W kontekście renowacji infrastruktury wybudowano dodatkowo nową nastawnię ruchu kolejowego.
Bezpośrednio z dworca znajdującego się w Bolesławcu dojedziemy korzystając z połączeń bezpośrednich do takich miast jak na przykład Berlin, Katowice, Hamburg, Jelenia Góra, Wrocław, Rzeszów czy Rzeszów. Na linii przebiegającej przez miasto funkcjonują następujący przewoźnicy: Regio, interRegio, RegioEkspres oraz EuroCity.
Historia kolei żelaznej przebiegającej przez miasto Bolesławiec, to także garść ciekawostek. Jedną z najbardziej znanych jest fakt istnienia wiaduktu kolejowego, który wykonany jest w całości z kamienia. Jego znaczenie oparte jest na fakcie, iż jest on jednym z najdłuższych obiektów wybudowanych w całości z kamienia na terenie nie tylko naszego kraju, ale także Europy. Pod względem znanych i ważnych osobistości podróżujących koleją i przejazdem odwiedzających miasto należałoby wymienić przede wszystkim dwie persony. Bolesławiec gościł w roku 1852 Fredyryka Wilhelma IV, który dokładnie 8 maja zwiedził okolice dworca w trakcie krótkiej przerwy w podróżny. W roku 1856 29 maja Bolesławiec odwiedził z kolei car Aleksander II.
W swego rodzaju latach świetności Bolesławiec posiadał także drugi dworzec kolejowy, a mianowicie dworzec o nazwie Bolesławiec Wschód. Okres w którym omawiany dworzec kolejowy funkcjonował to lata od 1906 do 1976 i obsługiwał połączenia na linii Modła, Bolesławiec, Nowa Wieś Grodziska.