Bolesławiec

Bolesławiec wsławił się na cały świat swoimi wyrobami ceramicznymi. Jest to niewątpliwie przejaw sztuki, mimo iż wchodzący w ramy produkcji masowej, ponieważ produkcja opiera się na wielowiekowej tradycji, w tym w oparciu o tradycyjne wzornictwo oraz technikę stemplową pozostającą swego rodzaju unikatem. Oczywiście miasto może się pochwalić szeregiem innych cech pod względami kultury edukacji oraz turystyki.
Mocne wpływy Czeskie oraz długi okres podlegania państwowości niemieckiej stworzyły swoistą syntezę tradycji. Jak wspomniano już w pierwszym akapicie, mocno wyraziste są elementy związane z ceramiką. Od roku 1994 w mieście cyklicznie odbywa się festyn Święto Ceramiki. Jest to wydarzenie obejmujące trzy dni, w czasie których odbywa się wiele atrakcji zarówno skierowanych do ludności lokalnej, ale także o walorach atrakcyjności turystycznej. Odbywające się w przedostatnim weekendzie sierpnia zapewnia zazwyczaj dobre warunki pogodowe i promuje zarówno samo miasto Bolesławiec jak i ceramiki pochodzącej z miejskich zakładów. Jednym z najciekawszych elementów obchodów, wprowadzonym w roku 2007, jest Parada Glinoludów, przyciągająca ogromną ilość gapiów.
Innym wydarzeniem odbywającym się cyklicznie w Bolesławiu jest Blues nad Bobrem. Wydarzenie to posiada rangę miedzy narodową i połączona jest w konwencji koncertowo warsztatowej. Impreza jest znana szeroko poza granicami naszego kraju, a gościli na niej już takie sławy jak Dżem, Obstawa Prezydenta czy Nocna Zmiana Bluesa. Ciekawa jest także impreza odbywająca się w okolicach maja, a dotycząca i promująca kulturę Bałkańską. Odbywa się ona na początku dni letni i nosi nazwę Dnia Kultury Bałkańskiej. Oczywiście w Bolesławiu świętuje się corocznie dni miasta, które przypadają na maj i obfitują w polimorficzne atrakcje i zabawy.
Bolesławiec na przestrzeni dziejów posiadał także swój teatr. Niestety nie jest on czynny w naszych czasach, a swoje działanie zakończył w roku 1944. Występował on pod nazwą Śląski Teatr Krajowy, a ze względu na niemiecką administrację w tamtym czasie, znany był pod nazwą Schlesisches Landestheatter von Bunzlau, gdzie Bunzlau było niemiecką nazwą Bolesławca. Wmieście do dzisiejszego dnia znajduje się muzeum, które znajduje się w mieście już dłuższy czas, a na dzień dzisiejszy nosi nazwę Muzeum Ceramiki.
W Bolesławcu znajduje się szereg szkół różnego szczebla i tak w mieście funkcjonuje: 6 szkół podstawowych, 4 gimnazja, 5 liceów ogólnokształcących, 5 techników oraz 6 zasadniczych szkół zawodowych. Wymienić należy także dodatkowo 5 szkół prywatnych różnego szczebla oraz szkoły wyższe, a mianowicie zamiejscowy ośrodek dydaktyczny Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu oraz Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.
Do honorowych obywateli miasta należą takie postacie jak Edward Bober, Hubert Bonin, Adam Wacław Kowalski, Władysław Rączka.
Miasto posiada własne przedstawicielstwo prasy, telewizji oraz ogólno informacyjne portale miejskie. Odpowiednio są to: prasa – Gazeta Bolec.Info, Itotne Informacje.pl, Expres Bolesławiecki, Gazeta Bolesławiecka oraz Gazeta Powiatowa; telewizja – Telewizja Łużyce oraz Telewizja Lokalna Azart-Sat; portale – Bolec.Info, Istotne Informacje.pl oraz Chwilizanka.pl.

Teatr Stary, będący jednym z ciekawszych zabytków miasta Bolesławiec niestety na dzień dzisiejszy jest to nieczynny i w dodatku zrujnowany teatr regionalny. W gmachu Teatru Starego, który szczycić może się bardzo ciekawą historią na chwilę obecną znajduje się Śląski Teatr Krajowy. Teatr powstał w wyniku przebudowy gmachu arsenału miejskiego, co miało miejsce w połowie wieku dziewiętnastego. Sam gmach jest obecnie remontowany w sposób gruntowny za niebagatelną kwotę sześciu milionów złotych, co daje bardzo duże szanse na to, iż teatr kiedyś oferujący sztuki zarówno muzyczne jak i dramatyczne wróci do stanu dawnej świetności.
Teatr Stary powstał dokładnie w roku 1857 jako tak zwany „Stadttheater”, co było możliwe dzięki przebudowie miejskiego arsenału (sam budynek, służący pierwotnie jako arsenał został wybudowany w roku 1822). Jego otwarcie nastąpiło 25 grudnia 1857 roku, co wiązało się z bardzo dużym zainteresowaniem. W tamtych czasach teatr liczył sobie około czterysta miejsc siedzących plus dodatkowo około dwieście pięćdziesiąt miejsc stojących.
W przeciągu kilkudziesięciu następnych lat, między 1885- 1886 Teatr Stary w Bolesławcu ulegał znacznym przebudowom i modernizacjom, dzięki czemu 3 października 1886 nastąpiło jego ponowne otwarcie i wtedy też liczył on sobie już 550 miejsc siedzących. W roku 1913 wnętrza gmachu teatru zostały dość gruntownie przebudowane, a w dekadę później zainstalowano w Teatrze sprzęt kinowy, dzięki czemu był on jednym z ważniejszych miejsc, gdzie można było zażyć trochę rozrywki a dodatkowo był on najnowocześniejszym miejscem rozrywki w całym Bolesławcu.
Od roku 1925, a konkretniej od kwietnia Teatr Stary w Bolesławcu służył jako siedziba korporacji teatralnej „Schlesisches Landestheater”, jednakże krajowy teatr regionalny o składzie praktycznie niezmiennym działał stale w przedwojennym Bolesławcu. Później, kiedy to do władzy doszli neonaziści tego typu teatry zostały objęte reformą (Teatr w Bolesławcu był teatrem objazdowym), co również miało dość znaczny wpływ na jego całkowity charakter.
Warto jest wspomnieć także o znanej publikacji badaczki kultury Katarzyny Maczek, która wykazała, iż w latach po II Wojnie Światowej w Bolesławcu nastąpił tragiczny wręcz upadek kulturowy, co zresztą miało miejsce w bardzo wielu miastach znajdujących się na terenie dzisiejszego Dolnego Śląska.
Teatr Stary w Bolesławcu został definitywnie zamknięty w roku 1944 i od tej pory nie dzieje się w nim praktycznie nic, pomijając oczywiście trwający obecnie remont mający na celu przywrócenie tej instytucji, oraz samemu pięknemu gmachowi, dawnej świetności, gdyż na chwilę obecną całkowite życie kulturalne w Bolesławcu jest jedynie ułamkiem tego, które toczyło się w czasach przed II Wojną Światową (warto oczywiście pamiętać, iż po wojnie Bolesławiec stał się polskim miastem, a po wojnie skupiano się raczej na odbudowie zniszczonych przez wojnę miast, tego rodzaju instytucje pozostawiając bez opieki i praktycznie przez to skazując je na zniszczenie i zapomnienie).