Bolesławiec

Bolesławiec jako jedno z nielicznych miejsc w tej części Europy mogło się pochwalić krytymi obiektami basenowymi już pod koniec wieku XIX. Zespół Miejskich Zakładów Kąpielowych na terenie Bolesławca to bardzo ciekawe architektoniczne zespolenie budynków. Pierwszy z dwóch człon został otwarty w roku 1895, a powstał w dużej mierze dzięki radcy finansowemu Kesslerowi, który sfinansował powstanie inwestycji. Architektura pierwszego członu jest dość mocno charakterystyczna, a wykonana w kontekście reguł obowiązujących w renesansie północnym. Było to spowodowane poszukiwaniem przez architektów czegoś nowego niż styl narodowy czyli gotyk.
Elewacje to uczestnictwo czerwonej cegły oraz jasnego kamienia, w którym wykonywane detale i zdobienia. Pod względem kształtu bryły należy zaznaczyć iż budowa oparła się o symetryczność. Środek pozostawał gmachem dwu kondygnacyjnym, posiadając po obu bokach jedno kondygnacyjne skrzydła. Temat skrzydeł jest o tyle ważny, iż ich dachy zaprojektowany jako formy proste pełniły rolę tarasów i jak się dowiadujemy z przekazów, bardzo lubianych przez ludność Bolesławca. Strona południowa gmachu to park otoczony ceglanym murem.
Obiekt powstał na terenie dawnych murów obronnych okalających Bolesławiec, jeszcze z czasów średniowiecznych. Należy dodać, że budowa stanęła przy już istniejącej promenadzie miejskiej, a całość w zamierzeniu miała przyjąć kształt parku otaczającego centrum starego miasta, a udało się tego dokonać we wczesnych latach czterdziestych wieku XIX. Wspominana promenada stała się wizytówką Bolesławca i reprezentacyjnym miejscem miasta. Przy jej bezpośredniej bliskości wyrastały także prywatne budynki, w tym wille bogatych mieszkańców Bolesławca, ale także teatr, gimnazjum oraz muzeum miejskie i odeon.
Drugi etap budowy możliwy był z kolei dzięki pomocy finansowej Maxa Taemmera. On sam nie dożył momentu budowy, jednak jego po jego śmierci jego żona przeznaczyła 150 tysięcy marek na budowę kolejnych elementów kompleksu. Zgodnie z życzniem Taemmera w roku 1911 fundusze zostały przekazane miastu co pozwoliło na rozpoczęcie budowy, od północnej strony już istniejącej formy, budynku krytej pływalni, a także sali ćwiczeń. Budowę rozpoczęto jednak dopiero w roku 1914, nie mniej udało się ją bardzo szybko ukończyć, ponieważ już w rok później inwestycja została ukończona.
Nowy gmach odbiegał stylem architektonicznym od już istniejących zabudowań. Wykonano go pod wyraźnym wpływem stylów modernistycznych i pochodnych w oparciu o łuki żelbetowe i dużą ilość okien. Gmach mieścił rzymską łaźnię parową, basen oraz miejsce przeznaczone do ćwiczeń rehabilitacyjnych. Basen o wymiarach 20 na 10 metrów mógł być oświetlony światłem dziennym właśnie dzięki zastosowaniu łuków żelbetowych i dużej powierzchni przeszklonej. W tym momencie Bolesławiec mógł pochwalić się poważnym kompleksem basenowym oraz o zapleczu do ćwiczeń.
Wnętrza zostały wykończone kaflami ceramicznymi pozostając w wizji koloru morskiej zieleni. W obiekcie odnaleźć było można rzeźby autorstwa Jenny Bary-Doussin, jednak na dzień dzisiejszy zachowały się jedynie terakotowe owalne plakiety o kształtach konika morskiego oraz kormorana.
W dniu dzisiejszym nad obiektem czuwa powołany w roku 1975 Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Bolesławcu.